Nasz Twitter STREFA POLITOLOGII - OD ABSOLWENTÓW DLA UCZNIÓW I STUDENTÓW
Nasz profil na Facebooku
STRONA GŁÓWNA
PSYCHOLOGIA
Działania twórcze
Projekt własnego przedsięwzięcia
Przywództwo i kierowanie zespołem
Technika negocjacji
Zarządzanie kadrami
Przywództwo w państwach totalitarnych XX wieku
Psychologia polityki
Decydowanie polityczne
Komunkowanie polityczne
Zarządzanie i komunikowanie społeczne
ETYKA I FILOZOFIA
Etyka
Filozofia
Historia myśli politycznej
Myśl polityczna
Współczesne idee polityczne
PAŃSTWO, PRAWO, POLITYKA
Współczesne systemy polityczne
System polityczny i prawny RP
Partie i systemy partyjne
Ruchy społeczne
Teoria administracji publicznej
Prawo administracyjne
Prawo europejskie
Fundusze pomocowe i strukturalne
Samorząd i wspólnoty lokalne
Polityka gospodarcza i społeczna
Teoria polityki
Socjologia polityki
Metodologia badań politologicznych
MIĘDZYNARODOWO
Międzynarodowe stosunki polityczne
Koncepcje współczesnych stosunków międzynarodowych
Międzynarodowe stosunki gospodarcze
Konflikty współczesnego świata
Relacje transatlantyckie
Organizacje międzynarodowe
Społeczeństwa obywatelskie Europy
Problemy narodośwociowe w Europie
PRACE DYPLOMOWE
FORUM
KONTAKT


































































































































































































































































































































PRAWO ADMINISTRACYJNE

WYŻSZA SZKOŁA ZARZĄDZANIA I BANKOWOŚCI W POZNANIU
FILIA WE WROCŁAWIU

  

Kierunek: ...Politologia..................
Tryb: niestacjonarny na odległość
Semestr: II.........
Imię i nazwisko: ..Wojciech Kaniuka..................... 

 

 

Decyzja jako forma działania administracji publicznej 

 

Praca z  przedmiotu: ..Prawo administracyjne 

Wykładowca: ..dr Iwona Sierpowska

Decyzja administracyjna jest niczym innym, jak aktem administracyjnym, dlatego też w pierwszej kolejności należy poświęcić mu chwilę uwagi. Formą działania administracji publicznej, a więc i stosowania prawa, jest akt administracyjny. Formułowanie jego jednolitej definicji jest w tym przypadku rzeczą zbędną, ważne jest natomiast przedstawienie jego elementów, które najczęściej stanowią część składową jego definicji. Pozwalają one na odróżnienie tej formy działania od innych, a także stanowią punkt wyjścia do rozróżnień w jej ramach.

Akt administracyjny służy, a właściwie polega na stosowaniu norm prawa administracyjnego. Za jego pomocą norma prawna, która dotyczy klasy sytuacji faktycznych jak i norma generalna, która dotyczy konkretnie określonych adresatów, zostaje przetworzona w normę konkretną, która związana jest z daną sytuacją faktyczną, i w sumie indywidualną, która dotyczy konkretnie określonego adresata. Mamy zatem do czynienia z czynnością prawną, która wywołuje skutki prawne poprzez określenie obowiązków lub uprawnień adresata aktu, który je w sobie zawiera. Funkcja stosowania prawa polega na tym, że akt administracyjny musi opierać się na obowiązującym prawie – na ogół jest to administracyjne prawo materialne.

Tą samą cechę posiada indywidualna norma prawna oraz norma przez nią konkretyzowana, które zawiera akt administracyjny – norma ta jest bezwzględnie obowiązująca. Od obowiązków, które wynikają z aktu administracyjnego – jak i z samej normy prawa administracyjnego – nie można się skutecznie uchylić za pomocą umowy cywilnoprawnej. Mamy do czynienia z regulacjami, które przewidują uzależnienie stosunków cywilnoprawnych od aktu administracyjnego, regulacje odwrotne są natomiast niemożliwe.

Mowa jest tutaj o czynności podejmowanej przez organ administrujący, czyli upoważniony przez państwo, które reprezentuje. Chodzi więc o organ wyposażony w kompetencję do wydawania danego aktu.

Będąc czynnością organu administrującego akt administracyjny jest jednocześnie oświadczeniem jego woli. Jest ona wyrażana w imieniu państwa, lecz wymóg prawny podpisania aktu przez upoważnionego urzędnika nadaje mu charakter oświadczenia woli danego organu.

Akt administracyjny to czynność władcza i jednostronna. Za jego pomocą wyrażane jest władztwo administracyjne organu, który sam decyduje o prawach i obowiązkach, jakie wydobywa ze stosownej normy prawnej poprzez połączenie jej z danym stanem faktycznym.

Pomimo jednostronności formułowania akt administracyjny jest dwustronnie wiążący. Obowiązki i uprawnienia z niego wynikające dotyczą jednocześnie organu administrującego, jak i adresata. Mają one jednak charakter nieekwiwalentny.

Adresat aktu administracyjnego to podmiot zewnętrzny, który znajduje się poza administracją publiczną.

Skutki, jakie wywołuje akt administracyjny widoczne są zawsze w dziedzinie prawa administracyjnego, ale czasem także i w innych dziedzinach prawa, szczególnie w zakresie prawa cywilnego – np. akt o wywłaszczeniu nieruchomości, którego podstawowym skutkiem jest przeniesienie prawa własności.

Akt administracyjny można podzielić na: akty normatywne administracji, akty generalne i wewnętrzne.

W praktyce funkcjonowania prawa administracyjnego zamiast określenia aktu administracyjnego używa się pojęcia decyzji administracyjnej. Uważana jest ona za kwalifikowany akt administracyjny, który w szczególności charakteryzuje się formą pisemną, mającą przewidzianą przez prawo zawartość formalną i treściową, a także wydawaniem go po przeprowadzeniu sformalizowanego postępowania administracyjnego – określanego również jako jurysdykcyjne. Decyzja administracyjna stanowi niejako synonim aktu administracyjnego, który jest: jednostronny, indywidualny, zewnętrzny i konkretny. Jest ona także aktem decydowania, czyli czynnością, która kończy proces decyzyjny, będący ciągiem kolejnych czynności, które zmierzają do wyboru rozstrzygnięcia.

„Szerokość pojęcia „decyzja administracyjna” jako pojęcia normatywnego ma praktycznie kapitalne znaczenie, gdyż z tym właśnie pojęciem, a nie z innym, ustawodawca łączy ochronę, jakiej doznaje obywatel przed administracją publiczną. Właśnie od „decyzji” może on wnieść odwołanie i właśnie „decyzja” jest przedmiotem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Ustalenie zakresu tego pojęcia w polskim ustawodawstwie jest więc ważne, ale nie jest łatwe”1.

1. J. Zimmermann,Prawo administracyjne, Zakamycze 2005, s. 344.

W aktualnym prawie nie występuje pełna, zamknięta definicja decyzji administracyjnej. Zgodnie z artykułem 104 k.p.a.: „Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji (…)2”. Rozstrzyga ona sprawę w całości lub w części lub też w inny sposób kończy sprawę danej instancji. Na podstawie zebranych elementów faktycznych i prawnych organ administracyjny poprzez decyzję konkretyzuje czyjeś uprawnienia lub obowiązki, czyli stosuje normę prawa administracyjnego jako podstawę tej sprawy. Decyzja może kończyć sprawę nie załatwiając jej, kończąc ją jednocześnie w danej instancji oraz w inny sposób. Akt uważany za „decyzję” może więc mieć wyłącznie treść procesową i nie być aktem stosowania prawa. Decyzja „procesowa” nie jest zatem aktem administracyjnym o treści materialnej, a nazwa ta nadana jest w celu ułatwienia obywatelowi obrony, ponieważ od każdego aktu nazwanego decyzją można się odwołać.

2. Tamże, s. 344.

Sposobem określenia decyzji administracyjnej jest wskazanie różnic między tą kategorią działania administracji a wyrokiem sądowym – szczególnie cywilnym. Obie formy stanowią co prawda akt stosowania prawa, lecz oprócz tej cechy wspólnej pomiędzy decyzją a wyrokiem sądowym występują zasadnicze różnice.

Konkretyzację każdej bezwzględnie obowiązującej normy prawa administracyjnego można przewidzieć wyłącznie w formie decyzji i wówczas nie może być mowy o zastosowaniu wobec niej jakichkolwiek alternatyw. Biorąc jednak pod uwagę ogół form działania administracji decyzja stanowi tylko jedną z form konkretyzacji materialnego prawa administracyjnego, jest ona jedyną z dotychczasowych form stosowania tego prawa i posiada swoje alternatywy, choćby poprzez akty dwustronne. Wyrok sądowy – biorąc pod uwagę konkretyzację autorytatywną – stanowi natomiast wyłączną jej formę.

Decyzja administracyjna konkretyzuje jednocześnie bezwzględnie obowiązującą normę, która nie pozwala na swoją konkretyzację żadnemu innemu podmiotowi poza tym, który został wskazany jako organ mający kompetencję administracyjną. Odnośnie do decyzji występuje więc wyłącznie jedyna, autorytatywna konkretyzacja normy prawnej, natomiast w przypadku wyroku sądowego, który również jest jej autorytatywną konkretyzacją, dzieje się tak, że jest on drugi po jej konkretyzacji nieautorytatywnej.

Bezwzględne obowiązywanie normy stosowanej w formie decyzji administracyjnej oznacza jednocześnie następowanie jej konkretyzacji według stanu faktycznego i stanu prawnego, który ma miejsce w momencie tej konkretyzacji. Wyrok sądowy dotyczy z kolei przeszłego stanu faktycznego i prawnego, który istniał w momencie wszczęcia postępowania sądowego, w którym doszło do zawiązania się sporu.

„Wyrok sądowy służy wiążącemu, autorytatywnemu i ostatecznemu rozstrzygnięciu sporu między podmiotami stosunku prawnego i jego wydanie, załatwiwszy sprawę, nie oddziaływuje na przyszłość. Spór ten jest rozstrzygany przez niezawiły, bezstronny i neutralny organ. Natomiast decyzja administracyjna nie rozstrzyga jakiegokolwiek sporu, a jej znaczenie dotyczy przyszłości, gdyż jest ona zawsze elementem realizującym szersze zadania administracji publicznej. Decyzję wydaje organ zaangażowany w sprawę administracyjną, będący jedną ze stron danego stosunku prawnego, a w dodatku organ zależny od układu hierarchicznego, w jakim pozostaje i od stopnia decentralizacji, jaki go dotyczy”3.

3. Tamże, s. 347.

Ze względu na kryteria związane z adresatem decyzja może być aktem generalnym, skierowanym do bliżej nieokreślonych adresatów, ale także w przypadku konkretnej sprawy może być ona aktem indywidualnym. W tym kryterium rozróżniamy także akty wewnętrzne i zewnętrzne.

Istnieje także kryterium podziału związane z przesłankami prawnymi. Jako pierwszy występuje tutaj podział na akty konstytutywne i deklaratoryjne. Pierwsze z nich tworzą, zmieniają lub uchylają stosunki prawne, a sam skutek powstaje właśnie w tym przypadku z mocy danego aktu, nie zaś z mocy ustawy. Determinacja aktów przez normę ustawową polega na tym, że ustala ona tylko możność własnej konkretyzacji i możność wyznaczenia jej własnych skutków w drodze aktu administracyjnego. Akty konstytutywne obowiązują od zaraz, czyli od momentu ich wydania (doręczenia) w ostatecznej formie. Przykładem aktu konstytutywnego może być pozwolenie na budowę.

Inaczej wygląda stosunek do ustawy ze strony aktów deklaratoryjnych. Mają one za zadanie potwierdzenie skutków prawnych wynikających w sposób bezpośredni z tej ustawy. Skutki te są całkowicie determinowane przez normę prawną. Nie wynika on zatem z samego aktu deklaratywnego, dlatego też obowiązuje on od momentu, w jakim zaczęła obowiązywać dana norma ustawowa. Od tej chwili do czasu wydania aktu deklaratoryjnego skutki prawne już istnieją, aczkolwiek w pewien sposób są zawieszone i nie mogą odgrywać pełnej roli w obrocie prawnym. Przykładem takiego aktu może być przyznanie świadczeń emerytalnych, jak również stwierdzenie nieważności innego aktu.

„Od aktów deklaratoryjnych należy odróżnić zaświadczenia (powiadomienia), które – jak już była o tym mowa – należą do faktycznych form działania administracji. W praktyce rozgraniczenie tych dwóch form działania nie jest łatwe, a często konieczne i bardzo doniosłe w skutkach, gdyż może od niego zależeć prawo adresata do zaskarżenia danego działania administracji. Zarówno akt deklaratoryjny, jak i zaświadczenie mają za zasadnie potwierdzenie jakiegoś stanu prawnego. Różnicę między nimi można jednak uchwycić w ten sposób, że akt deklaratoryjny uruchamia możliwość korzystania z nabytego wcześniej prawa, zawieszoną do momentu jego wydania i istniejącą tylko w znaczeniu potencjalnym, a zaświadczenie nie wywołuje takiego skutku. W odniesieniu do zaświadczenia prawo, o którym ono mówi, mogło być i najpewniej było już wykonywane, a samo zaświadczenie w żaden sposób nie wpływa na to wykonywanie”4.

4. Tamże, s. 349.

Kryterium zdeterminowania aktu administracyjnego podstawą prawną wyznacza podział na akty związane i swobodne. Podstawę aktu administracyjnego można sformułować w ten sposób, że w przypadku zaistnienia danego stanu faktycznego nie daje organowi administracyjnemu żadnego wyboru działania (akt związany) bądź sformułować ją w sposób elastyczny – umożliwienie organowi wydającemu wybranie rozwiązania optymalnego w danej, bieżącej sytuacji faktycznej (akt swobodny). Akty związane to przede wszystkim akty deklaratoryjne, natomiast akty konstytutywne cechuje zawsze ;pewna możliwość swobody, która jest w dyspozycji organu wydającego. W ramach tego podziału nie należy mówić tylko o samych możliwościach, lecz o całej gamie różnorodnych rozwiązań prawnych, z których wyżej wymienione stanowią tylko dwa skrajne bieguny. Organ wydający akt administracyjny może być w różnym stopniu związany przepisami prawa.

Decyzja administracyjna – w zależności od podstawy prawnej i stanu faktycznego oraz od samego organu administracyjnego, jeżeli posiada on możliwość wyboru – może także w jakimś stopniu zależeć od samego adresata, tj. od podmiotu czerpiącego z niej obowiązki lub uprawnienia. Wpływ adresata aktu jest jednakże niewielki, jeśli mamy do czynienia z władztwem administracyjnym i z jednostronnością aktu administracyjnego, i nie sięga w sferę jego treści, a może wyłącznie dotyczyć samej zgody na jego wydanie lub udziału w procesie przygotowującym akt. O decyzjach zależnych od woli adresata można mówić wtedy, gdy od niego zależy samo jej wydanie i bierze on udział w jej przygotowaniu, natomiast o decyzjach niezależnych od woli adresata mówimy wówczas, gdy na fakt ich wydania nie ma on żadnego wpływu, a jego udział w przygotowaniu tychże decyzji sprowadza się do niezbędnego minimum.

Podział ten mylnie traktuje się jako podział na akty „jednostronne” i „dwustronne”. Akt administracyjny jest zawsze czynnością jednostronną, a jego „dwustronność” może być najwyżej rozumiana jako uzależnienie wydania aktu od woli adresata.

Cel podstawowy aktu administracyjnego to określenie obowiązku lub uprawnienia odnośnie konkretnego adresata, w konsekwencji czego rozróżniamy akty zobowiązujące oraz uprawniające. Pamiętać należy jednak, że znaczna część aktów administracyjnych zawiera jednocześnie obowiązki i uprawnienia w różnych proporcjach i konfiguracjach. Czasami obowiązki nałożone dodatkowo adresatowi do uprawnień mu przyznanych służą ich prawidłowej realizacji lub też uprawnienia przyznane dodatkowo przy nałożonych obowiązkach mają łagodzić ich dolegliwość. Zawikłany splot uprawnień i obowiązków występuje zwłaszcza wtedy, gdy akt administracyjny oddziałuje na prawa osób trzecich. Obowiązki i uprawnienia skierowane są wtedy w sposób bezpośredni i pośredni do różnych podmiotów wzajemnie ze sobą powiązanych.

Dlatego też podział ten należy uznać jedynie za kierunkowy, który za każdym razem wskazuje na to, czy dany akt administracyjny jest w ogromnej mierze zobowiązujący czy też uprawniający. Posiada on jednak swoją określoną wartość, ponieważ poprzez jego pewną modyfikację możliwe jest wyodrębnienie wyłącznie zobowiązujących aktów administracyjnych i tych, które przyznają uprawnienia.

Wyróżniamy także akty nakazujące lub zakazujące, akty kształtujące (pozwolenia i zezwolenia) oraz akty ustalające sytuację prawną. Akty nakazujące lub zakazujące rodzą zobowiązania do określonego w nich zachowania się – działania, zaniechania lub znoszenia. Akty kształtujące natomiast ustanawiają, zmieniają lub też znoszą określony stosunek prawny, mając przy tym charakter konstytutywny. Z kolei zadanie aktów ustalających polega na stwierdzeniu prawa lub prawnie doniosłej cechy określonej osoby i mają charakter deklaratoryjny.

Treść aktu warunkuje także podział na akty skierowane do osób i do rzeczy. Każdy taki akt powinien mieć swojego adresata i w tym sensie jest on zawsze skierowany do konkretnej osoby, aczkolwiek jego treść może zawierać uprawnienia lub obowiązki ściśle związane z jakąś rzeczą.

Inne kryteria podziału rozróżniają akty pozytywne i negatywne, których charakter zależy od tego, czy spełniają one żądanie swego adresata, czy też – w części lub w całości – odmawiają jego spełnienia. Dotykany jest tutaj również problem praw nabytych, ponieważ na podstawie aktu negatywnego nie można nabyć jakichkolwiek praw. Rola tego podziału jest widoczna w postępowaniu administracyjnym, gdzie istotne jest wyróżnienie aktów procesowych (np. decyzji, postanowień), które formułują szczegółowe uprawnienia lub obowiązki. Mają one jedynie znaczenie w postępowaniu administracyjnym i nie dotyczą prawa materialnego, ani też nie stanowią aktów stosowania tego prawa.

Decyzja to forma działania administracji publicznej i prywatnej. Działalność tej pierwszej nie jest skierowana na bezpośrednie zaspokajanie potrzeb materialnych oraz nie ma na celu osiągnięcia efektu komercyjnego.

Administracja publiczna posiada cele o charakterze zewnętrznym, które polegają na zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego, odpowiedniego poziomu oświaty, zdrowia, dróg publicznych, zaopatrzenia w wodę etc. Podejmując decyzję administracyjną powinno się brać pod uwagę dostępne możliwości wytwarzania dóbr – gdzie i kiedy mogą zostać one wytworzone oraz ich jakość i koszty.

Decyzja to akt wyboru pomiędzy różnymi alternatywami. Jest istotnym instrumentem sterowania procesami społeczno-gospodarczymi. Jest ona zatem aktem woli organu administracji publicznej, który za zadanie ma organizowanie społeczeństwa. Decyzja to wynik określonego procesu, służącego dokonywaniu maksymalnie trafnego wyboru.

Może ona tolerować lub zezwalać na określone zachowania, jest jednak zawsze aktem wyboru między co najmniej dwiema opcjami. Często rozstrzyga o sprzecznych interesach, będących obiektywnym zjawiskiem w życiu społeczności ludzkich.

Podmiotem podejmującym decyzję jest decydent, a więc osoba wyposażona w kompetencję wybierania określonej alternatywy. Decydent to nie tylko osoba, ale także struktura organizacyjna – organ kolegialny lub aparat pomocniczy, np. urząd gminy, wojewody, ministerstwo.

„W administracji publicznej można wyróżnić sytuację, w której decyzja jest przygotowana i podjęta przez jeden podmiot, ale nierzadko są sytuacje, w których istnieje wielość podmiotów. W praktyce ta ostatnia kategoria zdecydowanie przeważa. Dla uporządkowania powyższej materii możemy wyróżnić decydentów o kompetencjach formalnych i materialnych. Decydent o kompetencji materialnej ma odpowiednią wiedzę (informację), aby przygotować projekty decyzji, natomiast o kompetencji formalnej – dokonuje wyboru określonego projektu. Współdziałanie podmiotów o kompetencjach formalnych i materialnych jest zjawiskiem naturalnym w dziedzinie współczesnej administracji publicznej, która podejmuje rozstrzygnięcia o bardzo skomplikowanym charakterze”5.

5. Knosala E., Zacharko L., Matan A., Nauka administracji, Zakamycze, 2000, s. 38.

We współczesnych procesach decyzyjnych administracji publicznej współdziałają różne podmioty. Ich współdziałanie jest sformalizowane, lecz bardzo często nieformalne. Jest to typowe zjawisko we wszystkich systemach społecznych, do których jest również zaliczana administracja publiczna. Na przebiegające w niej procesy decyzyjne wpływają różne podmioty – osoby indywidualne, grupy osób oraz organizacje.

Decyzja to efekt procesu wymiany informacji między różnymi podmiotami procesu decyzyjnego wnoszącymi do niego nowe argumenty oraz preferencje. Współdziałanie jest tutaj formalne – przez przepisy prawne jest nałożony określony obowiązek współdziałania, np. ze związkami zawodowymi, organizacjami samorządowymi – lecz często może być także nieformalne, gdzie przykładem mogą być różne grupy nacisku. W procesie decyzyjnym zbyt duża presja działań nieformalnych może de facto doprowadzić do przesunięcia ośrodka decyzyjnego, co wywołuje negatywny wpływ na kwestię lokalizacji odpowiedzialności za podejmowane decyzje. Przykładem decyzji, przy której podjęciu uczestniczy wiele podmiotów o różnych interesach jest lokalizacja lub decyzja w zakresie planowania przestrzennego.

W teorii decyzji w coraz większym stopniu uwzględnia się podejście systemowe, które ułatwia wyjaśnienie istoty procesów decyzyjnych, jakie istnieją w warunkach współczesnego społeczeństwa. Wyjaśnia to zależności między funkcjonowaniem administracji publicznej a otoczeniem oraz umożliwia określenie stopnia wpływu podmiotów zewnętrznych na treść decyzji.

Do systemu decyzyjnego zaliczane są wszystkie podmioty, które faktycznie uczestniczą w procesie podejmowania decyzji, źródła informacyjne, procedury oraz instrumenty sterowania.

Decyzja bowiem to wynik określonego procesu. Będące jej treścią nakazy, zakazy oraz uprawnienia kształtowane są poprzez zespół aktów, które wzajemnie na siebie oddziaływają.

W polskim systemie prawnym proces decyzyjny o szczególnie wysokim stopniu prawnej determinacji to ogólne postępowanie administracyjne. Wymieniona procedura obejmuje tylko administrację publiczną, mającą charakter indywidualny i skierowaną na zewnątrz aparatu administracyjnego.

„W procesie decyzyjnym można wyróżnić następujące etapy:
- określenie problemu decyzyjnego, a więc deliminację pola (przedmiotu), którego decyzja ma dotyczyć, oraz kręgu podmiotów, w których interesy oraz wartości decyzja ingeruje (np. reformy socjalne, administracyjne). Innymi słowy, chodzi o określenie zakresu przedmiotowego i podmiotowego projektowanej decyzji;
- określenie celów, które w drodze podjętej decyzji mają zostać osiągnięte. Dobór celów w oparciu o obowiązujące normy oraz przyjęte kryteria optymalizacji. Na tym etapie dokonuje się także oceny tych celów oraz określa się obszary konfliktowe. Takim przykładem może być decyzja w sprawie podwyższenia rent i emerytur, która może pozostawać w sprzeczności z dążeniem do ograniczenia deficytu budżetowego;
- w ramach procesu decyzyjnego następuje opracowanie alternatyw decyzyjnych wraz z programem realizacyjnym, który określa horyzont czasowy oraz niezbędne środki realizacji”6
6. Tamże,s. 40.

Uwarunkowania decyzyjne mają charakter polityczny, psychologiczny oraz techniczny. Uwarunkowania polityczne mają miejsce, ponieważ decyzje podejmowane przez administrację publiczną wiążą się ściśle z systemem społeczno-politycznym. Psychologiczne wynikają z faktu, iż centralnym organem procesu decyzyjnego jest człowiek. Aspekt ten jest związany z psychologią decyzji. Względy techniczne wynikają z faktu stosowania w procesie decyzyjnym różnego rodzaju metod optymalizacji decyzji, do których należy zaliczyć m.in. elektroniczne przetwarzanie danych oraz stosowanie różnego rodzaju technik matematycznych.

„Organ prowadzący postępowanie załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego lub ustaw szczególnych stanowią inaczej. Art. 104 § 2 k.p.a. zawiera procesową definicję decyzji administracyjnej, zgodnie z którą decyzja rozstrzyga sprawę dotyczącą jej istoty w całości lub w części, albo kończy sprawę w inny sposób w danej instancji, np. przez jej umorzenie. W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że decyzją administracyjną jest każdy wydany na podstawie przepisu powszechnie obowiązującego prawa, władczy i jednostronny akt organu administracyjnego, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do indywidualnie oznaczonego adresata, nie związanego z organem ani węzłem zależności organizacyjnej, ani też podległości służbowej”7.

7.A. Kazimierska-Patrzyczna, P. Korzeniowski, Prawo i postępowanie administracyjne, Roz. 6: „Postępowanie administracyjne”, Materiały Polskiego Uniwersytetu Wirtualnego przy WSHE w Łodzi, Łódź 2006, s. 23.

Podstawowymi składnikami treści każdej decyzji administracyjnej – zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. – są:
- oznaczenie organu administracji publicznej,
- data wydania,
- oznaczenie strony lub stron,
- powołanie podstawy prawnej,
- rozstrzygnięcie,
- uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji,
- pouczenie, czy i w jakim trybie służy odwołanie od decyzji lub inne jej zaskarżenie,
- podpis z podaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Nie ma najmniejszych wątpliwości, że decyzja jest podstawową formą działania administracji publicznej. Jest ona trzonem bezpośredniego funkcjonowania tejże administracji, ale także i – oczywiście już w znacznie bardziej pośredni sposób – całego społeczeństwa (państwa).

Bibliografia:

1. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Zakamycze 2005.

2. Knosala E., Zacharko L., Matan A., Nauka administracji, Zakamycze, 2000

3. A. Kazimierska-Patrzyczna, P. Korzeniowski, Prawo i postępowanie administracyjne, Roz. 6: „Postępowanie administracyjne”, Materiały Polskiego Uniwersytetu Wirtualnego przy WSHE w Łodzi, Łódź 2006
CZEKAM NA WASZE PRACE.
POLECAM:
MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ
E-KOREPETYCJE
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
PROGRAM DO KASYNA
E-KOREPETYCJE
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ
E-KOREPETYCJE
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
PROGRAM DO KASYNA
E-KOREPETYCJE
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ
E-KOREPETYCJE
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
PROGRAM DO KASYNA
E-KOREPETYCJE
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ
E-KOREPETYCJE
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
PROGRAM DO KASYNA
E-KOREPETYCJE
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ
E-KOREPETYCJE
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
PROGRAM DO KASYNA
E-KOREPETYCJE
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
MIEJSCE NA TWOJĄ REKLAMĘ
Wojciexh Kaniuka - Strefa Słowa
Wykonanie i Administracja Serwisu: Wojciech Kaniuka - Autopromocja